Mijn korte tijd als penningmeester bij een adoptieorganisatie – en waarom ik snel vertrok
Je denkt: “Ik ga helpen. Iets goeds doen.”
Dat dacht ik ook, toen ik gevraagd werd om penningmeester te worden bij een stichting die zich bezighoudt met buitenlandse hondenadoptie.
De naam klonk professioneel. De website zag er keurig uit.
En het idee dat ik als vrijwilliger zou bijdragen aan een betere toekomst voor honden – dát gaf me een goed gevoel.
Maar al snel ontdekte ik dingen die niet klopten.
Geld dat nergens heen ging
Als penningmeester zie je waar het geld naartoe gaat. Of… eigenlijk: waar het niet naartoe gaat.
Want hoewel er flink werd ingezameld – met emotionele oproepen, doneeracties, en adoptiebijdragen – was er opvallend weinig zicht op wat daarmee gebeurde.
Veterinaire kosten?
Die werden zelden onderbouwd.
Transport? Ook daar ontbrak het aan transparantie.
Wat me vooral opviel: er leek één centrale persoon te zijn waar alles langs liep.
En als er ergens iets misging, werd er simpelweg een nieuw initiatief gestart.
Als het heet wordt onder de voeten
Wat me écht aan het denken zette, was hoe snel er gereageerd werd als de situatie lastig werd.
Was er kritiek? Problemen met adopties? Vragen over geld?
Dan werd er gewoon “even” een nieuwe stichting uit de grond getrokken.
Nieuwe naam. Nieuw logo.
Zelfde werkwijze. Zelfde gezichten. Maar met een schone lei, voor de buitenwereld.
Voor mij was dat het moment waarop ik besefte:
Dit klopt niet.
En ik was niet de enige die vertrok.
Waarom ik ben opgestapt
Na een korte tijd heb ik mijn functie neergelegd.
Niet uit gemakzucht, maar omdat ik niet medeverantwoordelijk wilde zijn voor een organisatie die haar zaken niet op orde heeft.
Ik zag te veel onduidelijkheid, te weinig openheid, en geen enkele intentie om écht transparant te zijn naar donateurs of adoptanten.
Waarom ik dit vertel
Omdat jij als adoptant, vrijwilliger of donateur het recht hebt om te weten waar je geld naartoe gaat.
Omdat het verhaal achter de stichting minstens zo belangrijk is als de hond die je redt.
Er zijn fantastische organisaties, met mensen die dag en nacht klaarstaan voor dieren.
Maar er zijn ook initiatieven die vooral goed zijn in marketing, niet in zorg.
Mijn advies?
Vraag naar jaarverslagen.
Vraag hoe het geld besteed wordt.
Vraag wie er achter de stichting zit – en waarom er misschien al drie eerdere organisaties bestonden onder dezelfde mensen.
Zodra je die vragen stelt, weet je vaak al genoeg.
Wil je dit delen?
Voel je vrij om deze blog te verspreiden. Hoe meer mensen dit weten, hoe minder honden de dupe worden van onbetrouwbare praktijken.
