Ik weet nog precies hoe het voelde.
Ik zat op de bank.
Mijn hoofd vol twijfel.
Mijn hart vol liefde — maar ook vol frustratie.
Een paar dagen eerder had ik Luna geadopteerd.
Haar broer Dobby kwam bij me in de opvang.
Allebei uit Griekenland.
Allebei met een verleden vol pijn.
En allebei met een blik in hun ogen die ik niet meer los kreeg.
Maar het ging niet zoals ik had gehoopt.
Ze weken niet van elkaars zijde, maar wilden niets van mij weten.
Ze verstopten zich.
Ze namen geen contact op.
En alles in mij begon te twijfelen:
Ben ik hier wel geschikt voor?
Doe ik ze misschien juist pijn met mijn goedbedoelde zorgen?
Moet ik dit terugdraaien?
Toen gebeurde er iets kleins.
Ik zat op de grond.
En ineens… kwam Dobby naar me toe.
Heel voorzichtig.
Niet opdringerig. Niet vrolijk.
Alleen een neus.
Heel zachtjes.
Tegen mijn hand.
Alsof hij zei: “Ik weet het niet. Maar ik probeer het wel.”
En daar brak iets in mij open.
Niet zij moesten perfect zijn.
Niet ik moest alles weten.
We moesten gewoon… samen durven blijven.
📘Waarom ik dit deel
Ik schrijf dit niet als succesverhaal.
Luna en Dobby zijn geen filmscript.
Er is angst, onbegrip, terugval — maar ook vertrouwen.
Elke dag een beetje meer.
Als jij nu twijfelt…
Als jij denkt: “Ik kan dit niet” —
Weet dan: dat dacht ik ook.
En nu?
En toch zitten ze nu naast me.
Vier honden.
Elk met een verleden.
En nu een toekomst.
Bij mij.
En misschien straks… ook een buitenlandse hond bij jou.
📥 Meer lezen?
📘 Mijn boek – De waarheid over buitenlandse rescuehonden
🐾 Doe de test – Is een buitenlandse hond iets voor jou?
🎥 Volg mijn YouTube Shorts
Heb jij ook ooit gedacht om op te geven? Wat hield je tegen?
Laat een reactie achter. Laten we eerlijk blijven — voor de honden, en voor elkaar.
