Ze zeggen dat we in één Europa leven.
Eén markt, één munt, vrije beweging van mensen én dieren.
Maar zodra het over honden gaat, lijkt elk land ineens z’n eigen spel te spelen.
Registratie? Handhaving? Zorgplicht?
Verwarrend, willekeurig, en vaak: compleet afwezig.
En precies daar — in die gaten — opereren malafide stichtingen.
Zonder toezicht.
Zonder verantwoordelijkheid.
En zonder dat iemand ingrijpt.
🧱 Deel 1 – Iedereen mag een stichting beginnen
Wist je dat je vandaag nog een “rescue stichting” kunt oprichten?
Geen opleiding nodig. Geen bewijs van kennis. Geen toezicht.
En zolang je een transporteur kent, kun je morgen al honden uit het buitenland “redden”.
Wat je niet hoeft te kunnen?
– Gedrag inschatten
– Adoptanten screenen
– Medisch controleren
– Of nazorg bieden
Het klinkt hard, maar het gebeurt dagelijks. En de honden betalen de prijs.
🚨 Deel 2 – EU-vervoer ≠ EU-bescherming
De Europese Unie regelt hoe je goederen en dieren mag vervoeren.
Maar: elk land bepaalt zelf hoe registratie, belasting en adoptie verlopen.
📍 Griekenland – weigert officiële traceerpapieren.
Resultaat? Bijna alle Griekse honden die hier binnenkomen zijn technisch gezien illegaal.
📍 België – registratie hangt van de dierenarts af.
Handhaving? Nauwelijks.
📍 Duitsland – theorie- en praktijkexamens nodig in veel deelstaten.
Maar hondenbelasting is zó hoog dat mensen ze gewoon niet aanmelden.
📍 Nederland – registratie is verplicht. Maar controle? Nul.
Stichtingen importeren zonder dat iemand checkt of ze voldoen aan de regels.
Dus ja, we zijn “één Europa”.
Behalve als je een hond bent.
💸 Deel 3 – Waar is het geld?
Wist je dat sommige stichtingen tienduizenden euro’s per maand ophalen?
Zonder officiële registratie, zonder fiscale controle, zonder bewijs van besteding.
Vrijwilligers doen het werk. De honden zijn vaak ziek, getraumatiseerd of verkeerd gematcht.
Maar het geld? Dat blijft binnenstromen.
En als jij als adoptant vragen stelt?
Dan ben je “moeilijk”. Of je wordt geblokkeerd.
🐶 Deel 4 – Geen bescherming voor de hond
Geen intake. Geen nazorg. Geen verplichte opleiding.
Als het misgaat met een hond? Dan ligt de schuld bij jou.
Niet bij de stichting.
Niet bij het land van herkomst.
Niet bij de overheid.
Honden worden letterlijk teruggestuurd als een adoptant niet op komt dagen.
Of over het hek gegooid.
Ziek, bang, onbegrepen — en opnieuw op transport.
✅ Wat moet er veranderen?
– Europese afspraken over registratie en handhaving
– Verplichte opleiding of certificering voor stichtingen
– Transparantie over geldstromen
– Nazorg verplicht
– En vooral: controle, controle, controle
❤ Tot slot:
Ik geloof nog steeds in adoptie.
Maar ik geloof niet meer zomaar iedereen die “redder” op z’n profiel zet.
En dat zou jij ook niet moeten doen.